met afgestorven kleuren
in de bladeren,
afgeworpen in de schoot
van moederaarde.
Knetterende klanken
van vallende nootjes
tussen twijgen.
Geritsel in het najaar
is even wonderdadig
als verkeren in de lente.
Ik heb angst
liefste
onze greep zal verzwakken.
Ooit zullen we meevallen
niet meer rechtstaan
en oplossen
in aardekleuren.
Diep onder de grond
zullen onze gedachten
verworden tot mineralen.
Ik heb angst
liefste
te verliezen
wat ik zo lief heb
jou.
