Knielende twijfelzucht
verlopen in de bocht
het pad op de kleurfoto
verdrongen
door roet
onzichtbare toekomst
November
de vooravond dat jou misleidde
glas dat brak zag jij
niet mijn verbijstering
scherf werd rood
pijn die niet ontging
tranen
deed de wonde
branden van verdriet.
We praten
over jou
je hoort erbij
als herinnering
gebundeld in de geest
het gevoel dicht bij jou te staan
is als een heldere ster
aan de hemel vol verrassingen.
Geen verheven denkbeeld
je bent als standbeeld
in de rotsvaste overtuiging
een steenharde waarheid
De laatste dronk, telkens weer
een groet vol heimwee
mijn blik op het verleden
dat ik blijf vasthouden
